Jedyne miejsce, w którym można pracować
Przetłumaczono z angielskiego. Przeczytaj oryginał

Kilka lat temu przeczytałem Eckharta Tollego. Długo nie mogłem przebrnąć przez trzeci rozdział, a pierwsze musiałem przeczytać sześć razy, zanim cokolwiek z nich zrozumiałem. Mózgowi trudno przestać rozważać możliwości, przewidywać scenariusze czy myśleć o przeszłości. W świecie pełnym rozpraszaczy to, co mówi Tolle, może brzmieć jak bzdura.
Sprowadzone do sedna, brzmi to tak. Działać można tylko w teraźniejszości. Przeszłość i przyszłość wytwarza umysł. Kiedy pierwszy raz naprawdę się nad tym zatrzymałem, coś się zmieniło w tym, jak przechodzę przez dzień.
Nadal polecam tę książkę. To z niej wyrosło wszystko, co tu piszę. Ale ta myśl nie jest tak naprawdę duchowa, a przynajmniej nie musi taka być.
Trudno oduczyć się czegoś, w co wierzyliśmy od dzieciństwa. Niosą to nasze języki i kultury, i nie każda niesie to tak samo, więc każdy z nas patrzy na świat przez trochę inne okulary. Uczymy się mierzyć życie tym, co osiągnęliśmy do określonego wieku, i oczekujemy, że inni to zobaczą. Tak wygląda życie większości ludzi. Wyjść poza to znaczy inaczej zobaczyć dzisiejszy dzień.
Najprostszy znany mi sposób, żeby to poczuć, to ćwiczenie, które możesz zrobić na sobie.
Wyobraź sobie, że minęło wiele lat. Masz za sobą długie życie, opadasz z sił i zbliża się koniec. W tej przyszłości istnieje technologia, która pozwala jeszcze raz przeżyć jeden dzień z pamięci, tak samo prawdziwie jak za pierwszym razem. Technologia wybrała ten dzień losowo i jakikolwiek to będzie dzień, dostajesz tylko jego.
Policz więc do trzech.
1.... 2.... 3!
Wypadł właśnie ten dzień. Dokładnie ta chwila. Ta, w której akurat to czytasz. Zauważ teraz, gdzie jesteś. Zrób powolny wdech i poczuj, jak powietrze porusza się w tobie. Poczuj, jak rozszerzają się płuca. Teraz przez kilka sekund posłuchaj dźwięków wokół. Czy zauważasz, że żyjesz? Że przez tę chwilę nie było w tobie myśli? Zauważ teraz, że to życie należy tylko do ciebie i tylko ty możesz przeżyć je właśnie tak.
A teraz zapytaj siebie.... kim jesteś? Nie chodzi o tytuły i etykiety, które przypinają ci inni. Chodzi o to, co jest pod nimi.... o tę część, która postrzega, o tę część, która jest czymś więcej niż myślenie. Twój mózg odgrywa scenariusze, przechowuje wspomnienia, przewiduje. Podsuwa ci swoją wersję rzeczy, zależnie od tego, w jakim jest stanie. To, co zauważa, że on to wszystko robi, nie jest tym samym co samo robienie. Może patrzeć, jak mózg pracuje, i odczytywać jego stan. I w przeciwieństwie do scenariuszy i wspomnień nie może być nigdzie indziej niż teraz. To wszystko, co masz.
Jest w nas coś, co zawsze czuje, że nie jesteśmy tam, gdzie chcemy być. Może twoje miejsce jest gdzie indziej. Nie zawsze umiesz powiedzieć gdzie. Przeszłość, przyszłość, dom, praca, jakaś fantazja. Założę się, że gdyby wystarczyło pstryknąć palcami, żeby się tam znaleźć, to uczucie by nie zniknęło. Po prostu wskazałoby nowe miejsce. Chodzi o to, żeby tęsknota za innym miejscem nie sprawiła, że zapomnisz, jak w pełni wykorzystać to, w którym jesteś. Na tym polega zrozumienie swojego „teraz”.
W takim stanie każde uczucie nabiera wyrazistości. Każde spotkanie nabiera znaczenia. To wszystko, co masz, więc dajesz temu wszystko. Żyjesz.
Nie piszę tego z perspektywy poukładanego życia. Jestem obecny celowo. Zawsze jest więcej, niż jedna chwila może pomieścić, więc przestaję próbować zmieścić wszystko w jednej.... oddaję ręce tej jednej rzeczy, która ich dziś potrzebuje, a jutro zostawiam jutru. Obecność nie jest dla mnie spokojem. Jest tym, co trzyma mnie na nogach.
A nigdzie nie jest trudniej utrzymać się na nogach niż w pracy.
Ta sama siła, która wyrywa cię z cichego pokoju, będzie próbowała wyciągnąć cię z pracy. Jakaś część ciebie upiera się, że jesteś w tyle. Że powinno być więcej zrobione, więcej przed innymi, więcej pewności. Patrzysz, gdzie stoi ktoś inny, i zastanawiasz się, czemu jeszcze cię tam nie ma. Ale nawet gdyby ten kamień milowy udało się osiągnąć jutro, to uczucie by nie zniknęło. Wskazałoby następny. W pracy ta siła nazywa siebie ambicją, więc pozwalamy jej prowadzić.
Prokrastynacja to ta sama siła, tylko skierowana w drugą stronę. Ambicja pędzi w przyszłość. Prokrastynacja nie chce wejść w teraźniejszość. Patrzymy na pracę i uznajemy, że nie jesteśmy gotowi. Mówimy sobie, że czekamy na lepsze „teraz”. Na chwilę, w której będziemy bardziej wypoczęci, pewniejsi, mniej przestraszeni. Ta chwila nie nadchodzi. Więc przesuwamy dzisiejszą pracę na jutro.
Ktoś powie, że trzeba planować. Że zadania przypisuje się do dat. Że tak się buduje rzeczy. Owszem. Ale planowanie nie łamie tej zasady. Ono ją potwierdza. Kiedy wpisujesz zadanie do kalendarza, nic jeszcze nie powstaje. Robisz coś w teraźniejszości. Decydujesz, czemu służy dzisiaj, a czemu nie. Rozpisujesz przyszłość, żeby nie musieć jej dźwigać. Zapisujesz, odkładasz, a ręce wracają do dzisiaj.
Tej granicy warto pilnować. Planowanie to teraźniejszość, która decyduje, co robić. Zamartwianie się to teraźniejszość, która przećwicza coś, nad czym jeszcze nie ma kontroli. Od środka wyglądają tak samo, więc je mylimy.
Kiedy ta granica się zawala, nazywamy to wypaleniem. Wygląda to na problem z zasobami. Za dużo pracy, za mało czasu, za mało rąk. Ale spójrz, dlaczego nas to łamie. W tej chwili twoje ręce mogą zrobić jedną rzecz. Trzymają urządzenie, na którym to czytasz. Jeden ruch, ta sekunda. Przytłoczenie nie bierze się z tego jednego zadania. Bierze się z czterdziestu dziewięciu, których nie dotykasz. Twoje ręce są w dzisiaj. Twój umysł jest w przyszłym tygodniu i dźwiga wszystko, co może się tam nie udać. Nie męczy cię praca, którą masz przed sobą. Męczy cię życie w tygodniu, w którym cię nie ma.
Ktoś powie, że tego nie da się rozplanować, bo zadania od siebie zależą. To prawda. Ale nie dlatego cię to łamie. Przez te zależności nie możesz niczego odłożyć, ale to nie one sprawiają, że ciężar jest prawdziwy. W każdej sekundzie tylko jedno zadanie naprawdę możesz ruszyć. Reszta nie czeka na twój wysiłek. Czekają na siebie nawzajem.
Praca może się dziać tylko teraz. Przyszłość nie przyjmuje wysiłku. Nie zdeponujesz dzisiejszej energii na październik. Nie pożyczysz jutrzejszej motywacji na dzisiejszą pracę. Kiedy twoja uwaga utknęła w przyszłym miesiącu, wydajesz jedyne, co naprawdę masz, swoje skupienie, na coś, czego nie ma. Praca, którą masz przed sobą, dostaje resztki.
Po co więc w ogóle pracować, jeśli nie dla mety? Bo w przypadku wszystkiego, co warto zbudować, meta jeszcze nie istnieje. To, co tworzysz, powstaje z kolejnych chwil teraźniejszości, jednej po drugiej. Nie ma innego materiału, z którego można by to zbudować.
To zmienia sens samej pracy. Przestaje być opłatą za przejazd do lepszego życia, kiedyś. Staje się tym, czym żyjesz, kiedy ją wykonujesz. Herbata wypita z kimś nie była krokiem w stronę lepszego wieczoru. Była tym wieczorem. To, nad czym dziś pracujesz, nie jest krokiem w stronę twojego życia. To jest twoje życie, dzieje się teraz, w jedynym miejscu, w którym może się dziać.
+++++++++++++++++
Uwielbiam ten zegarek, choć nie pokazuje dokładnie godziny.
To raczej wskaźnik tego, ile zostało z dnia.