ZohaibAkhtar

Teksty

Udostępnij

Grawitacja w najlepszym wydaniu

Przetłumaczono z angielskiego. Przeczytaj oryginał

Nie należę do osób, które szukają zastrzyku adrenaliny. Lubię czuć się bezpiecznie, a robienie czegokolwiek, przy czym życie zależy od tego, czy zadziała lina asekuracyjna, zupełnie mnie nie pociąga. „Po co niby miałbym skakać?” Mam lęk wysokości i głębokości. Woda budzi we mnie niepokój, niebo zresztą też.

W głębi duszy wszyscy chcemy zmierzyć się ze swoimi lękami, a potem je pokonać. Instynktowny strach przed zrobieniem czegoś szalonego wciąż we mnie siedzi, ale wiem też, że gdybym znalazł sposób, żeby się przez niego przebić, sprawiłoby mi to frajdę. Oczywiście pod warunkiem, że na końcu będę żył!

Za pierwszym razem skakałem w tandemie, czyli przypięty do instruktora. Swobodne spadanie trwa wtedy dłużej niż przy skoku na linę statyczną (45 sekund wobec około 15). To było porywające doświadczenie, które wypchnęło mnie ze strefy komfortu. To nie był mój wybór, ale też specjalnie się nad tym nie zastanawiałem. Wiedziałem, że bez względu na wszystko nie stchórzę.

Zauważyłem, że za każdym razem, gdy cokolwiek podpisuję na własną odpowiedzialność, mam poczucie, że robię coś nie tak. Ale to nic w porównaniu z szukaniem właściwej odpowiedzi na pytanie: „Boisz się?”. Oczywiście, każdy normalny człowiek by się bał. To jak zapytać pacjenta na OIOM-ie: „Jak się pan czuje?”...... oczywiście, że „nie” czuje się dobrze, skoro leży na OIOM-ie. Ale ze skokiem z samolotu jest, moim zdaniem, łatwo, bo kiedy już siedzisz w samolocie, nie ma odwrotu. Panikowanie nie ma sensu i bardzo szybko mózg też się poddaje.... nie czujesz nic.

Po skoku nie ma już o czym myśleć, zostaje pozwolić grawitacji zrobić swoje. A grawitacja robi swoje naprawdę dobrze. Spadasz szybko; BARDZO szybko, choć wcale tego nie czujesz. To prędkość graniczna, około 200 km/h. Nie masz nad tym żadnej kontroli, a pęd powietrza zmienia kształt policzków. Twarz po prostu znika (serio, całkowicie). Zostaje tylko przyjąć piekące powietrze i krew, która dudni w skroniach...... i nauczyć się unosić.

Oczywiście żadne słowa nie oddadzą tego uczucia. Właściwie to doznanie jest zupełnie nowe. Widzisz świat z zupełnie innej perspektywy i trudno uwierzyć, że to wszystko dzieje się naprawdę. Masz tylko uśmiech i zapierający dech widok. Ta najdłuższa (a zarazem najkrótsza) chwila życia trwa, aż otworzy się spadochron i z niesamowitą siłą przytrzyma cię w powietrzu. Ciągniesz lewy uchwyt sterowniczy, żeby skręcić w lewo, prawy, żeby skręcić w prawo, oba mocno w dół, żeby wyhamować. Tak, lecisz, unosisz się, szybujesz po niebie i to najwspanialsze, najbardziej wyzwalające uczucie. Teraz oddychasz normalnie, bo wiesz, że nic ci nie jest.......a potem zapada cisza.

Te kilka sekund staje się twoją wolnością, upaja i potrafi nieźle namieszać w głowie. ((Z))