Yerçekiminin en güzel hâli
İngilizceden çevrilmiştir. Orijinalini okuyun

Adrenalin peşinde koşan biri değilim. Güvende olmayı severim ve canınızın bir emniyet halatına bağlı olduğu herhangi bir şey yapma fikri bana hiç çekici gelmiyor. “Ben niye atlayayım ki?” Yükseklik korkum var, derinlik korkum da. Su beni tedirgin eder, gökyüzü de.
İçten içe hepimiz korkularımızı yaşamak ve sonra onları yenmek isteriz. Çılgınca bir şey yapmaya karşı içgüdüsel korkum yine de yerinde duruyor, ama onu aşmanın bir yolunu bulursam keyif alacağımı da biliyorum. Tabii sonunda hayatta kalırsam!
İlk atlayışımı tandem yaptım, yani bir profesyonele bağlıydım. Bu şekilde, statik hat atlayışına göre daha uzun bir serbest düşüş yaşıyorsunuz (45 saniyeye karşı yaklaşık 15). Deneyim baş döndürücüydü ve beni konfor alanımdan çıkmaya zorladı. Benim seçimim değildi ama üzerine pek düşünmedim de. Ne olursa olsun korkup geri çekilmeyeceğimi biliyordum.
Fark ettim ki ne zaman bir şey için feragatname imzalasam, içimde hep yanlış bir şey yapıyormuşum gibi bir his oluyor. Ama bu bile “Korkuyor musun?” sorusuna doğru cevabı bulmak kadar can sıkıcı değil. Elbette korkuyorum, normal her insan korkar. Bu, yoğun bakımdaki bir hastaya “Nasılsınız?” diye sormaya benziyor… elbette iyi “değiller”, yoğun bakımda yatıyorlar. Ama iş uçaktan atlamaya gelince bence kolay, çünkü bir kez uçağa bindiniz mi geri dönüşü yok. Panik yapmanın anlamı yok ve çok geçmeden beyniniz de pes ediyor… hiçbir şey hissetmiyorsunuz.
Atladıktan sonra düşünecek bir şey kalmıyor; bırakıyorsunuz, yerçekimi işini yapıyor. Ve yerçekimi işini gerçekten iyi yapıyor. Hızla düşüyorsunuz; ÇOK hızlı, ama öyle hissettirmiyor. Bu, saatte yaklaşık 200 km'lik limit hızınız. Onu kontrol etmenin hiçbir yolu yok ve havanın gücü yanaklarınızı yeniden şekillendiriyor. Yüzünüz resmen kayboluyor (tamamen, yani). Yakıcı havayı ve şakaklarınızda gümbürdeyen kanı kucaklıyor… süzülmeyi öğreniyorsunuz.
Doğal olarak, bu hissi hiçbir kelime anlatamaz. Aslında bu tamamen yeni bir duyum. Dünyayı bambaşka bir açıdan görüyorsunuz ve bunların gerçek olduğuna inanmak zor. Elinizde bir gülümseme ve nefes kesici manzaradan başka bir şey yok. Hayatın o en uzun (ama bir o kadar da kısa) anı, paraşüt açılıp sizi havada inanılmaz bir güçle geri tutana kadar sürüyor. Sola dönmek için sol kumanda ipini, sağa dönmek için sağdakini çekiyorsunuz, durmak için de ikisini birden sertçe aşağı. Evet, uçuyorsunuz, havada asılı kalıyorsunuz, gökyüzünde süzülüyorsunuz ve bu en muhteşem, en özgürleştirici duygu. Artık normal nefes alıyorsunuz çünkü iyi olduğunuzu biliyorsunuz… ve sonra bir sessizlik çöküyor.
Bu birkaç saniye sizin özgürlüğünüz oluyor; sarhoş edici ve aklınızı başınızdan almaya yetiyor. ((Z))