ZohaibAkhtar

Teksty

Udostępnij

Do mojej siostrzanej grupy, EMBA-136

Przetłumaczono z angielskiego. Przeczytaj oryginał

Przyszedłem do szkoły biznesu, żeby zrozumieć „ryzyko” (cokolwiek to znaczy) i nauczyć się je ograniczać w swojej pracy. Skupiam się na poprawie opieki zdrowotnej, a to naprawdę trudne. Może brakowało mi głębszego zrozumienia niektórych czynników związanych z wdrażaniem czegoś nowego (a może nie). Nie wiedziałem. Ale wstąpiłem do Kellogg z nadzieją, że pomoże mi to znaleźć to, czego szukam.

Nie byłem do końca pewien, czego nauczę się na EMBA. Może lepiej zrozumiem, jak działają pieniądze (czyli finanse i ekonomia), a może czym właściwie jest marketing i dlaczego to niezbędna umiejętność. Może tego, jak rozumienie strategii zmienia nasze podejście do problemu. A może dopiero połączenie tego wszystkiego pozwala dostrzec to, co inni przeoczą. I rany, bez dwóch zdań Kellogg to fantastyczne miejsce, które daje przewagę we wszystkich tych sprawach. Tego po prostu nie da się opisać. Ciekaw jestem, jak wykorzystam EMBA, i mam nadzieję, że moja praca przyniesie z kolei uznanie mojej uczelni.

Czasem martwi mnie to, że przemiana, którą daje ten program, może zginąć w zgiełku naszego życia, czy to przez stres w pracy, kłopoty finansowe, trudności w związkach, czy po prostu przez wymagające zajęcia. Coś czasem rozprasza każdego z nas i, zanim się obejrzymy, zapominamy, po co tu przyszliśmy.

Kiedy zaczynałem program, widziałem iskrę w oczach każdego, kogo poznałem w Allen Center. Pełną nadziei i pewności siebie. Każdy odważył się podjąć wyzwanie i wcisnąć tę naukę w i tak wypełnione życie. Wszyscy przyszliśmy szukać czegoś, czego nam brakowało. Nowej umiejętności, ważnej relacji albo lepszego kierunku, by więcej dawać rodzinie i swojej społeczności. Wszyscy wydawali się tak zaangażowani, że łatwo było mi poczuć się w tym programie jak intruz. Czułem tę energię. Widziałem empatię. Podziwiałem odwagę. Nie spotkałem ani jednej osoby, która by tu nie pasowała.

Po ponad roku miałem wrażenie, że u niektórych ta iskra przygasła, czasem także u mnie. Nie wiem dlaczego. Może łatwiej jest odmawiać i zostawać w strefie komfortu. Może stres narasta po cichu. Gdzieś w środku tego wszystkiego to „dlaczego”, które stoi za tą drogą, potrafi się rozmyć.

Pewnie łatwo dać się rozproszyć temu, co nam doskwiera, zarówno z zewnątrz, jak i od środka. Ale nic z tego nie zmienia prawdy: w tej drodze nie chodzi o edukację ani o networking. Chodzi o odkrycie siebie i o gotowość, by przewodzić...... lepiej, głębiej; osobiście i zawodowo. EMBA była tylko jedną z dróg do tego, by stać się liderem, który rozumie, czym naprawdę jest przywództwo.

Jedną z moich ulubionych chwil w Kellogg było to, gdy spojrzeliśmy sobie z kolegami z roku w oczy i razem powiedzieliśmy:

„Bez względu na wszystko..........możesz na mnie liczyć”.

Kiedy zobaczyłem was wszystkich na kolacji przed rozdaniem dyplomów, ta chwila wróciła. Żonglowaliśmy zajęciami, pracą i życiem, ale mam nadzieję, że wciąż możemy na siebie liczyć. Moja grupa i wasza ...... za każdym razem stały za mną murem.

Cudownie jest patrzeć, jak moja siostrzana grupa kończy studia, i świętować wasz sukces. To nie było łatwe. Przeszliście przez jedne z najbardziej wymagających kursów, stworzonych po to, by przygotować liderów na świat. Zbudowaliście relacje, które bez wątpienia stały się waszą rodziną z wyboru. Niesamowicie było widzieć dumę w oczach waszych bliskich…….i spokojną pewność tego, kim się staliście. Tak bardzo się cieszę.

Kiedy was poznałem, byliście studentami.

Teraz widzę w was liderów.

Gratulacje, EMBA 136. Rocznik 2025 Northwestern-Kellogg

Ściskam serdecznie,

((Z))